işim tenkit gücüm tenkit

29 Mart Yerel Seçimler öncesinde siyasi liderlerin, adayların kitleleri meydanlara topladığı son bir ayda ortaya çeşitli parti sloganları çıktı yeniden.

Gittikçe güçlenen iktidar partisi AKP de slogan alanındaki başarısını bir kez daha kanıtlamış oldu fikrimce. Rte dedi ki: "İşimiz hizmet, gücümüz millet"

AKP'nin yaptıklarını, tutumunu falan eleştirmek için değil, ürettikler sloganın çok başarılı olduğunu belirtmek için yazıyorum bu satırları.

Eleştireceğim şey ise CHP'nin İzmir'de başlattığı seçim kampanyasına arka fon olan slogan. Seçim öncesi yenileniveren otobüslerin megafonlarından, kırmızıya boyanan reklam panolarından, adayların ağızlarından duymaya alıştığımız bir laf: "İşimiz İzmir, Gücümüz İzmir."

Ancak biz bu lafa İzmir'de başlayan seçim hazırlıkları yüzünden alışkın değil, Rte'nin ağzına alıp gittiği her vilayette bağırarak insanları coşturduğu haber görüntülerinden alışkınız.

İki slogan arasındaki müthiş benzerlik, CHP İzmir kolu adına utanç verici.

Bu kadar önem taşıyan bir konuda bu kadar özensiz; bu kadar özenti olunmamalıydı.

Başka laf mı kalmamıştı Aziz'im? Alacağın olsun.

dikkat

Yahudiler şikayetçi; İsrail'in yaptıklarından dolayı İsrail'le hiçbir bağlantısı olmamalarına rağmen suçlandıkları ve ırkçılığa maruz kaldıkları için.

Müslümanlar da sözde din uğruna kurulan terör örgütlerinin yaptıklarından sorumlu tutuldukları için bu duruma düşmüşlerdi; düşüyorlar da hala...

Biz, müslüman bir ülke olarak (istatiksel açıdan elbette. Demeyin ki biz laiktik vs. öyle bir din yok zira.) ilk cümlede bahsettiğim ırkçılığı en yüksek seviyede kotaran ülkelerden biriyiz an itibariyle.

Aynı zamanda dinimize karşı Batı'da oluşmuş önyargılardan en çok şikayetçi olan da bizleriz.

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu diyerek meseleden kurtulmaksa fazla masumane kaçıyor. Bu noktada insanlara empati duygusunu öğretmek gerekiyor. Bireysel empati değil elbette; kitlesel olanından. Tabi bu duygu yaşamını kaybetmiş Filistinli ufak bedenler için bir dakika ayakta bekleyince öğrenilmiyor.

Yontulmuş tarih dersleriyle ve 'akan kan'ımızı harekete geçirmek için atılmış ucuz nutuklarla şaha kalkmış milliyetçilik duygusu, dindaşlıkla pekiştirildiğindeyse, empati bu etkiye maruz kalan toplumumuz için sadece homoseksüelimsi bir kelime olarak kalmaya devam ediyor; tehlike büyüyor. (bkz. samast)

"Ya sev, ya terket" diye kükreyen başlarımızsa milliyetlerini senetlerle değiş-tokuş ederken sığındıkları din kapitalizm, tanrıları para oluyor; toplum bunlardan da habersiz sadece pis yahudiler demeyi, yemekteyiz izlemeyi, kutu açmayı öğreniyor.

ve kokuşmaya devam ediyoruz.

Sinekleri kovalamak, ortalığı temizlemek, kokuyu dağıtmak için çabalayanlarsa 'dalga dalga' içerdeler.


Bir yerden tutup başlamak gerekiyor ama nereden, nasıl? Sandık?, postal?, meb-yök?, obama?, akp?, chp,? imf?

Hepsi enkaz olup başımıza çökmeden önce; biz değilsek kim, şimdi değilse ne zaman?

hitler vs rte

Milliyet Gazetesinde Melih Aşık'ın köşesinde gördüm, o da Hürriyet'teki Soner Yalçın'dan görmüş. Her neyse saadete gelelim;

Askersiz darbe...
"Soner Yalçın, pazar günü Hürriyet'te "Darbeyi sadece askerler mi yapar?" başlıklı yazısının bir bölümünde tarihten bugüne net bir çizgi çekiyor. Diyor ki:
"...Türkiye'de kafalar karıştırılıyor. Sanılıyor ki darbeyi sadece askerler yapar!
İşte size Hitler örneği.

Almanya'da Weimar Cumhuriyeti'ni kim yıktı: Adolf Hitler.
Hitler'in kurduğu cumhuriyetin adı neydi: Demokratik Cumhuriyet.

Hitler'in parlemento darbesiyle kurduğu bu cumhuriyetin silah gücü neydi: Polisler.

Hitler'in diktatör olmak istediğini anlamayıp ona "yetki kanunu" veren kimlerdi: Merkez sağ partiler.

Hitler'i diktatör yapacak yasalara ve uygulamalara mecliste karşı çıkan kimdi: 88 sosyal demokrat milletvekili.

Hitler'e karşı çıkan basının ve muhalefeftin başına ne geldi: Hepsi cezaevine tıkıldı.

Hitler'in Reichstag yangını gibi provokasyonlarla kandırıp ele geçirdiği son kurum neresiydi: Alman Ordusu." "